SEN HAYATINDA HİÇ MEKTUP YAZDIN MI ?


Günden güne teknolojinin esiri olduğumuz şu günlerde acaba kaçımız hala mektup yazıyor?
Mektup....Belki biraz komik geldi bu sözcük size..''Bırak Allah aşkına bu devirde ne mektubu ,aman canım  sende''  dediğinizi duyar gibiyim.Evet belki de haklısınız.Bilgisayar,telefon,tablet, vb benzeri teknolojik araçlar iletişim ihtiyacımızı karşılıyor öyle değil mi? Keşke zannettiğimiz gibi olsaydı.İletişim araçları çoğaldıkça birbirimizden uzaklaşıyoruz,kaçımız bunun farkında?
Eskiden nede güzelmiş.Mürekkepli kalemlerle saman kağıdına yazılan o mektuplar..Samimiyetin simgesi o güzelim cümleler..El yazısının o naifliği.Özenle kapatılan o güzelim zarflar.Hele birde o yapıştırılan pullar yokmu.Elle tutulup gözle görülen canım mektupların yerini tutsun bakalım tutabiliyorsa kokusuz,duygusuz o mailler,mesajlar...
Kimse kimseyi kandırmaya kalkmasın.Belki ulaşım hızı yavaştı ama kalıcılığı vardı mektupların.Şimdilerde bir okuma sonrasında bir tuşla gönderdiğimiz çöp kutuları yoktu o zamanlar.Özenle saklanırdı o mektuplar..En kıymetli çekmecelerde, en özel kutularda yerlerini alırlardı.İstenildiği anda çıkarılıp önce dokunulur,sonra defalarca okunurdu da okunurdu.Söylesenize,kaçınız en son birisi için mektup yazdı?
Hayatında hiç mektup yazma zevkini yaşamamış insanlar için...Bence tadın o duyguyu.Alın elinize bir kağıt.Sizin cümlelerinizle,size ait,sizin el yazınızla bir mektup yazın sizin için değerli olan birisine.Samimiyetinizi nakış nakış işleyin o kağıda. Emek verip zaman ayırdığınız o kağıdı katlayın bir güzel yerleştirin zarfa.
Sonra adımlayın bir güzel postane yolunu.Tabi biliyorsanız yolun hangi sokakta olduğunu.İşiniz düşmedi belki bu zamana kadar hiç oraya.İşte bu ilk olsun, yönün daima dönük olsun o rotaya :)
Cüzzi bir ücret karşılığında atın bakalım postanızı kutuya.Sonra postacılar götürüversin güzelim mektubunuzu o güzel dostlara.Ulaştığı anda mektubunuz adrese,sahibinin şaşkınlığını keşke o an size biri gösterebilse.Bu devirde ne mektubu diyerek mektubu  alan  o eller,hiç vakit kaybetmeden bir an önce açmaya meyil ederler.
İşte ilk dokunuş o mektuba.Mesajın,mailin vermediği o sıcak samimiyetle ilk buluşma.Defalarca okunası o güzelim cümleler..
Bu güzel duyguları yaşamak aslında hiç de zor değil. Elindeki telefonu bırak sarıl kalem,kağıda.Bir fincan kahve eşliğinde dök duyguları o mis kokulu kağıda.Şaşırt bir yakınını,farkındalık yarat bu konuda.Haydi mektup arkadaşlığı kavramını yeni baştan yaşamaya...


Süreyya KOCATEPE
14.09.2014

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

33 YAŞIMA...

Resim
Şimdi uzak kaldığın gökyüzüne çevir yüzünü. Akışın içinde kaybol, karmakarışıklık sarsın bedenini. Hırçın, zamansız, kimliksiz tavrın aksın damarlarına. Çekildiğini, kaybolduğunu zannettiğin ruhu yerine koymanın zamanı. Serzenişler, yok oluşlar, çıkmaz sokaklar bir kenara. Ruhun tekrar gökyüzü, göğün alabildiği mavilikte yüzüyor her şey. Aynada görünen, deli ruhunun yansıması. Rakseden kelebekleri kovalıyorsun içinde. Ve şimdi sınırsız melodiler aksın içinde. Kainatın en güzel şarkısını yazmaya geliyorsun. Çünkü kaybettiğini zannettiğin ‘sen’ dilindeki en güzel şarkı Bugün ben ölmek için bir kez daha doğdum. Çünkü ben bugün var oldum.33 yıl önce bugün. İşte Güneş o gün neredeyse bugün de yine ayı yerinde. Çünkü Güneş her 33 yılda bir aynı saate aynı yere geliyor. Bu da doğum haritamızda hayata geliş amacımızı sembolize eden Ay düğümlerimizi önemli ölçüde etkiliyor. Her yıl yine, yeniden kendime hatırlattığım cümleleri tekrarlıyorum. Yeni yaşımda; affetmeyi, affetmenin ne kadar güze...
Devamı

8 MART NE DEĞİLDİR?

Resim
Şimdi ben, yaşadığım ve de şahit olduğum olayları milyonlarca kadının sesi olarak birkaç cümlede yazacağım. Erkeklerden tek ricam; üstüne alınacağınız bir durum yoksa tepki göstermeden, empati kurmaya çalışarak okumanız. Zira bunların hepsi can sıkıcı acı gerçekler. Bunca haksızlığın, bunca cinayetin, bunca hakaretin ve hor görülmenin karşısında kutlama mesajlarıyla, aldıkları çiçeklerle, cinsiyet kimliğini tek bir güne sığdırmaya çalışan zihniyetlerin kutlamaları dışındaki tüm kutlamalar başımızın tacı. Ama 8 Mart bir bayram değil, haksızlığa direnişin, başkaldırışın, mücadelenin ve emeğin, alevler içinde bedelinin canla ödendiği tarihi bir günün yeniden hatırlanması gereken bir gündür. Peki 8 Mart ne değildir? Akşama kadar karısına dayak atan, hakaret eden, çocuklarının yanında onu aşağılayan, döven, sadece toplum içinde koca figürüne fütursuzca bürünenlerin kutladığı bir gün değildir. Dolmuşta, otobüste, kalabalık mekânlarda fırsattan istifade elle, gözle tacizi kendine hak görenler...
Devamı

VELADET

Resim
‘                                                 Bir ben vardır bende, benden içeri’ Münzeviliğin tesiri altında içsel sorguların katmerlendiği bir zamanın daha içinden geçerken geri de kalanların gönülde ve zihinde bıraktıklarını tamir etme gayretini bulma çabasındayım. Geride kalan sanki koca bir sukutuhayal, deliksiz koca bir boşluk.   Yeis olma haliyle zehirlenen bedenlerin arasında insanın kendini alıkoyması imkânsız nerdeyse. Yıkık inançların, darmadağın düşüncelerin içinde kendine bir çıkış kapısı arayanlara bile sirayet eden bu akıl almaz halin beşerde yarattığı etkilerin izlerini düzeltme çabası ile geçiriyoruz günleri. Oysaki vakur olana özlemin derinliği giderek artıyor. İşte tam da bu noktada zahiri âlemin kör ettiği gözlerimizle batıniden koşarak uzaklaşıyoruz. Hasletin burnunu hakikate yöneltmediğimiz sürece kurtuluşa erebilir miyiz...
Devamı