BiR ‘KADIN’ HİKÂYESİ



Hikâyenin başladığı yerin aşikâr oluşu, biteceği yerinde o denli açık olacağı gerçekliğini doğrulamaz. Günden güne küçülen bedeni ile artık iğne deliğinden geçebilecek vaziyetteydi. Yolunu bulmak için içinden geçirdiği iple sökülen hayatını onarmaya çalışıyordu. Sanki çelikten yapılmış dimdik durmaya çalışan bedeni, tek başınayken işe yaramaz, sadece dokunduğu yeri kanatan görevde olduğunu henüz kavrayamadı. Kumaşı tutmayan insanları birleştirme niyetiyle köprü olduğu her işin sonu hüsrana uğradı. Ufacık bir parçayken, bir araya getirme görevinin ağırlığı altında günden güne ezildi. Yolunun düzlüğünü ayarlayamadı kimi zaman. Adımlarının boyu şaştı hep. Kısa ve emin adımlarla güçlü dikişler atma niyetindeyken, yolunun ara ara şaşması attığı adımların arasını istemsizce açtı. Bir zamanlar birbirine kenetlenen parçalar şimdi fütursuzca birer birer kopuyordu. Ne onları bir arada tutacak güce sahipti, ne de tutma isteğine…
Hayatının sürekli başı dönüyor, midesi bulanıyordu bu aralar. Teşhisini koyamadığı apansız hastalığının pençesinde kaderine terk edilmişti resmen. Çekip çıkarılmayı beklese de, beklemediği anda son darbeyi de kendisi vurdu.
 Önce hayallerinden başladı öldürmeye. Zihnini meşgul eden binlercesinin içinden daha sonra yaşama sevincini söküp çıkardı. Tutamadığı gözyaşları üzüldüğünün göstergesiydi. Amacına ulaşma hazzı ile can yakmayı çok sevdiğinden hayallerinin peşinden hatıralarını da söküp çıkardı olduğu yerden. Sahipsiz olma, kimsesizlik hissini iliklerine kadar hissettiği o anlarda son darbeyle işini sorunsuz hallettiğini düşünüyordu. Bundan sonra ne kendine, nede başkasına dokunacak hayrı kalmıştı.
Üstü başı sökükler içinde, sefaletin dibini gören hayatının bundan sonra toparlanması olası bile değildi. Onu terk eden hayallerin arkasından salladığı bir elini, diğeri tutarak yalnızlık hissini paylaşmaya çalışsa da bu düpedüz kandırmacadan başka bir şey değildi. İşte hikâye tamda burada başladı. Düşle gerçek arasındaki farkı dibe çöktüğü anda anladı. Yanılsamalarını bir kenara bırakıp, gerçekle yüzleşme korkusu yendiği gün asıl benliğinin farkına vardı. Şimdi korkusuzca tek başına, onu geriye götürenlerin ayaklarına taktığı zincirleri çözmeme kararlılığı ile sadece ardında kalan eski benliğine bir el salladı. Selamını sadece kendisinden esirgemedi. Bu kaçış bir vazgeçiş değil, bir inanmışlığın başlangıcı oldu.
Ve şimdi… Eskiye inat, dimdik! Bedeninde temizlediği binlerce artık korkunun gerisinde kalan cesaretle ateşledi beynini. Tek bir kıvılcımın yeniden ayağa kaldıracağı gücünü unutmamıştı. Doğruldu, güvenle taze bir nefes çekti içine. Ve şu satırlar döküldü kaleminden; ‘Ben! Toplumu doğuran organizma. Her şeyin ötesinde bir kadın. Medeniyetlerin çoğalmasının ana karakteri. Defalarca kez kırıldığı yeri hatırlamayan, her defasında kaybettiği gücünün üstüne dahasını koyarak bükülen belini tek başına doğrultmaya çalışan varlık. Kendi değerini her defasında erkeğin gözünden biçen ve alçaltılan gururunu yine kendisinin okşadığı naif insan. Hayata renk katan en güzel melodi. Şifresi çözülemeyen yegâne varlık.
.
.

Farkında olduğun değerlerinle topluma hizmet etmeye devam ettiğin sürece yeryüzündeki kıymetinin bir bedeli yok. Korkuların, cesaretinin önüne geçmesin. Seni, sen yapan şeylerden uzaklaştığın sürece esarete doğru atmış olduğun her adımınla kendi cehennemine bir adım daha yaklaşmış olursun. Varlığın, seni var edenlerle daha anlamlı. Gücün, mutluluğun, inancın ve arzularınla yeryüzünde uçmaya hazır ol. Kanadını kıranların aksine, sarmış olduğun yaraların seni güçlü kılmaya yeter. Henüz seni anlatacak bir söz, bir şiir yazılmadı. Var olmayan kitapların içinde saklı o zarafetin günü geldiğinde en güzel rafa yerleştirilecek. Ve o zaman okunduğun her satırda anlamını yeniden bulacak, varlığınla yeryüzüne ilham dağıtmaya devam edeceksin.
.
.
.
Geçmiş, günümüz ve gelecek kadınlarına…

11.12.2018
Süreyya KOCATEPE

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

33 YAŞIMA...

Resim
Şimdi uzak kaldığın gökyüzüne çevir yüzünü. Akışın içinde kaybol, karmakarışıklık sarsın bedenini. Hırçın, zamansız, kimliksiz tavrın aksın damarlarına. Çekildiğini, kaybolduğunu zannettiğin ruhu yerine koymanın zamanı. Serzenişler, yok oluşlar, çıkmaz sokaklar bir kenara. Ruhun tekrar gökyüzü, göğün alabildiği mavilikte yüzüyor her şey. Aynada görünen, deli ruhunun yansıması. Rakseden kelebekleri kovalıyorsun içinde. Ve şimdi sınırsız melodiler aksın içinde. Kainatın en güzel şarkısını yazmaya geliyorsun. Çünkü kaybettiğini zannettiğin ‘sen’ dilindeki en güzel şarkı Bugün ben ölmek için bir kez daha doğdum. Çünkü ben bugün var oldum.33 yıl önce bugün. İşte Güneş o gün neredeyse bugün de yine ayı yerinde. Çünkü Güneş her 33 yılda bir aynı saate aynı yere geliyor. Bu da doğum haritamızda hayata geliş amacımızı sembolize eden Ay düğümlerimizi önemli ölçüde etkiliyor. Her yıl yine, yeniden kendime hatırlattığım cümleleri tekrarlıyorum. Yeni yaşımda; affetmeyi, affetmenin ne kadar güze...
Devamı

8 MART NE DEĞİLDİR?

Resim
Şimdi ben, yaşadığım ve de şahit olduğum olayları milyonlarca kadının sesi olarak birkaç cümlede yazacağım. Erkeklerden tek ricam; üstüne alınacağınız bir durum yoksa tepki göstermeden, empati kurmaya çalışarak okumanız. Zira bunların hepsi can sıkıcı acı gerçekler. Bunca haksızlığın, bunca cinayetin, bunca hakaretin ve hor görülmenin karşısında kutlama mesajlarıyla, aldıkları çiçeklerle, cinsiyet kimliğini tek bir güne sığdırmaya çalışan zihniyetlerin kutlamaları dışındaki tüm kutlamalar başımızın tacı. Ama 8 Mart bir bayram değil, haksızlığa direnişin, başkaldırışın, mücadelenin ve emeğin, alevler içinde bedelinin canla ödendiği tarihi bir günün yeniden hatırlanması gereken bir gündür. Peki 8 Mart ne değildir? Akşama kadar karısına dayak atan, hakaret eden, çocuklarının yanında onu aşağılayan, döven, sadece toplum içinde koca figürüne fütursuzca bürünenlerin kutladığı bir gün değildir. Dolmuşta, otobüste, kalabalık mekânlarda fırsattan istifade elle, gözle tacizi kendine hak görenler...
Devamı

VELADET

Resim
‘                                                 Bir ben vardır bende, benden içeri’ Münzeviliğin tesiri altında içsel sorguların katmerlendiği bir zamanın daha içinden geçerken geri de kalanların gönülde ve zihinde bıraktıklarını tamir etme gayretini bulma çabasındayım. Geride kalan sanki koca bir sukutuhayal, deliksiz koca bir boşluk.   Yeis olma haliyle zehirlenen bedenlerin arasında insanın kendini alıkoyması imkânsız nerdeyse. Yıkık inançların, darmadağın düşüncelerin içinde kendine bir çıkış kapısı arayanlara bile sirayet eden bu akıl almaz halin beşerde yarattığı etkilerin izlerini düzeltme çabası ile geçiriyoruz günleri. Oysaki vakur olana özlemin derinliği giderek artıyor. İşte tam da bu noktada zahiri âlemin kör ettiği gözlerimizle batıniden koşarak uzaklaşıyoruz. Hasletin burnunu hakikate yöneltmediğimiz sürece kurtuluşa erebilir miyiz...
Devamı