'VE ZAMAN'

'İçinde bulunduğun anın kıymetini bil!'
Geçen geçmişe çok yandığımız, daha gelmeyen gelecek için kaygılanmadan duramadığımız, yaşadığımız anı tamda hissettiğimiz gibi yaşayamadığımız bir günden daha merhaba herkese.
Çizginin ortasında, belki de bitişe çok yaklaşmışken, her saniyesinin kıymetli olduğunu sürekli kendimize hatırlatıp durduğumuz fakat hep hatırda kalan bir günü daha uğurlamaya yaklaştığımız bu vakitlerde, henüz batan güneşin kararttığı bir gecede, doğacak güneşi görmeden henüz, kendimizi sorguya aldığımız gecenin derinindeyiz yine…
‘Ah bizim bu evhamlarımız’  dediğimiz ve kendimize kızdığımız bir gece yine bu gece, tıpkı diğer geceler gibi. Bu cümleyi kurarken bile geriye getiremediğimiz en az beş saniyenin daha acısı içimize oturdu gibi.
Çok tanıdık bu haller… Her gün yaşadığımız, değiştirmek için çok çaba sarf ettiğimiz, kimimizin başarıya ulaşmak arzusuyla gayret gösterdiği, kiminin daha hemen yolun başında iken pes ettiği, kiminin pişmanlıkları yüzünden bir adım ileriye gidemediği, kiminin de büründüğü kaygılar yüzünden önünü görmeye fırsat bulamadığı haller aslında.
‘An’. İçinde bulunduğumuz işte şu an…En kıymetli, asla satın alamayacağımız, asla kıyaslanabilecek ölçüsü olmayan ve geriye getiremediğimiz tek olgu. En iyi değerlendirilmeyi hak eden, en çok sevilmesi gereken, en çok ilgi göstermemiz gereken hayatımızdan bir dakika daha geri de kaldı şimdi bu cümleyi okurken… Tik takların sesi daha baskın şimdi. Sorguluyor insan. İbre sürekli ileri doğru akıyor. Dikkatle bakınca daha bir fark ediyor. Evet gitti, bir dakika daha gitti ömrümüzden.
Kaçımız üzüldü ömründen birkaç dakika daha gitti diye? Kaçımız o giden dakika da yine geçmişe pişmanlık yaşadı? Kimimiz yine gelecek kaygısından kendini alamadı? Ve kaçımız farkına vararak yaşadığı o birkaç dakikadan kendine kattıklarını sorguladı?
Belki şükretmeden bir gün daha geride kaldı.
Belki de sevdiklerimizi işlerimiz yüzünden ihmal ettiğimiz bir gün daha…
Kendimize vakit ayıramadığımız, nasıl geçtiğini anlamadığımız bir gün dü belki.
Belki de yaşayacak çok şey varken, elimizle ittiğimiz kısmetlerle dolu bir gün oldu kimimiz için.
Kimimizin ölüm acısıyla içinin yandığı, kiminin doğum sevinciyle neşesine neşe kattığı gün oldu belkide.
Kiminin hayatına yeni insanlar kattığı, kiminin hayatından çıkana el salladığı bir gün oldu belki.
Belki yeni fikirlerin dolup taştığı, belki de daha dün gece alınan fikirlerin ilk günden pes edildiği bir gün…
Son kez ‘ seni seviyorum’ diyemediğimiz yakınlarımızı kaybettiğimiz bir gün oldu belki de.
Belki de telafisinin olmadığını bildiğimizden sevgimizi sonuna kadar yaşadığımız, hayatımızın son günüymüş gibi düşündüğümüz bir gün oldu.
Çok şey oldu yine hayatımızda bugün. Olmasını beklediğimiz, olmasını istemediklerimizle dolu, ya da hesapta olmayan şeylerin baş gösterdiği bir gün…
Bize sunulan en kıymetli gündü bugün. Belki yarını olmayacak bir gündü.
‘En kıymetli an içinde bulunduğun şu an’. İçinden geleni yap, yap ki, pişmanlıklarını taşıdığın umut dolu bir geleceği kendi ellerinde kirletme.
İşte bu sebeple ‘Yaşadığımız en kıymetli gün, bugün' dü. Sahi sen bugün kendin için ne yaptın?
Kıymet dolu yarınlara, hayır dolu bir geleceğe… Emek emek, ama farkına vararak.
Kıymet görmesi gereken en değerli şeyin zaman olduğunu hatırlatarak kendimize, gecenin hayrına…
Süreyya KOCATEPE




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

33 YAŞIMA...

Resim
Şimdi uzak kaldığın gökyüzüne çevir yüzünü. Akışın içinde kaybol, karmakarışıklık sarsın bedenini. Hırçın, zamansız, kimliksiz tavrın aksın damarlarına. Çekildiğini, kaybolduğunu zannettiğin ruhu yerine koymanın zamanı. Serzenişler, yok oluşlar, çıkmaz sokaklar bir kenara. Ruhun tekrar gökyüzü, göğün alabildiği mavilikte yüzüyor her şey. Aynada görünen, deli ruhunun yansıması. Rakseden kelebekleri kovalıyorsun içinde. Ve şimdi sınırsız melodiler aksın içinde. Kainatın en güzel şarkısını yazmaya geliyorsun. Çünkü kaybettiğini zannettiğin ‘sen’ dilindeki en güzel şarkı Bugün ben ölmek için bir kez daha doğdum. Çünkü ben bugün var oldum.33 yıl önce bugün. İşte Güneş o gün neredeyse bugün de yine ayı yerinde. Çünkü Güneş her 33 yılda bir aynı saate aynı yere geliyor. Bu da doğum haritamızda hayata geliş amacımızı sembolize eden Ay düğümlerimizi önemli ölçüde etkiliyor. Her yıl yine, yeniden kendime hatırlattığım cümleleri tekrarlıyorum. Yeni yaşımda; affetmeyi, affetmenin ne kadar güze...
Devamı

8 MART NE DEĞİLDİR?

Resim
Şimdi ben, yaşadığım ve de şahit olduğum olayları milyonlarca kadının sesi olarak birkaç cümlede yazacağım. Erkeklerden tek ricam; üstüne alınacağınız bir durum yoksa tepki göstermeden, empati kurmaya çalışarak okumanız. Zira bunların hepsi can sıkıcı acı gerçekler. Bunca haksızlığın, bunca cinayetin, bunca hakaretin ve hor görülmenin karşısında kutlama mesajlarıyla, aldıkları çiçeklerle, cinsiyet kimliğini tek bir güne sığdırmaya çalışan zihniyetlerin kutlamaları dışındaki tüm kutlamalar başımızın tacı. Ama 8 Mart bir bayram değil, haksızlığa direnişin, başkaldırışın, mücadelenin ve emeğin, alevler içinde bedelinin canla ödendiği tarihi bir günün yeniden hatırlanması gereken bir gündür. Peki 8 Mart ne değildir? Akşama kadar karısına dayak atan, hakaret eden, çocuklarının yanında onu aşağılayan, döven, sadece toplum içinde koca figürüne fütursuzca bürünenlerin kutladığı bir gün değildir. Dolmuşta, otobüste, kalabalık mekânlarda fırsattan istifade elle, gözle tacizi kendine hak görenler...
Devamı

VELADET

Resim
‘                                                 Bir ben vardır bende, benden içeri’ Münzeviliğin tesiri altında içsel sorguların katmerlendiği bir zamanın daha içinden geçerken geri de kalanların gönülde ve zihinde bıraktıklarını tamir etme gayretini bulma çabasındayım. Geride kalan sanki koca bir sukutuhayal, deliksiz koca bir boşluk.   Yeis olma haliyle zehirlenen bedenlerin arasında insanın kendini alıkoyması imkânsız nerdeyse. Yıkık inançların, darmadağın düşüncelerin içinde kendine bir çıkış kapısı arayanlara bile sirayet eden bu akıl almaz halin beşerde yarattığı etkilerin izlerini düzeltme çabası ile geçiriyoruz günleri. Oysaki vakur olana özlemin derinliği giderek artıyor. İşte tam da bu noktada zahiri âlemin kör ettiği gözlerimizle batıniden koşarak uzaklaşıyoruz. Hasletin burnunu hakikate yöneltmediğimiz sürece kurtuluşa erebilir miyiz...
Devamı