İKİ ÇİZGİ ARASINDA


‘’Ol’’ der ve emriyle yaratılırsın. Göz açarsın, canından ayrılırsın. Kanıyla beslendiğin sahibinden ilk kopuşun olur bu. İlk göz açış, ilk ayrılış…
Zaman geçer, emeklediğin her an heyecan yaratır. İlk kez kendi mücadeleni verirsin. Attığın ilk adım, hayata attığın ilk adımın olur. Tek oluşun, tek başına mücadelenin ilk adımıdır aslında.
Zaman geçer, konuşmaya başlarsın. Dudağından dökülen ilk sözcükler özgürlüğün olur. Fikrini, kendini ifade etmenin ilk kıpırdanmalarıdır.
Zaman geçer, büyürsün. İnsan tanırsın. Sosyal hayata atım attıkça hayatına giren ve çıkan insanlar değişir. Bu değişim süresince yaşadığın tecrübe ve edindiğin bilgiler kazancın olur, ilerisi için sağlam adımlar atarsın.
Zaman geçer, hayatına daimi giren ve çoğalan  insanlarla olan paylaşımların güçlendirir seni, güven duymanın ve paylaşmanın zevki hayatına anlam kattıkça, var oluş amacını daha çok sorgular, paylaşmanın verdiği mutlulukla hayatına devam edersin.
Zaman geçer, hayatından insan çıkarırsın. Edindiğin tecrübeleri büyük kazanım sayar, yoluna kalan insanlarla devam edersin. Sarsılan güveninden kopan parçalar kayıp gibi görünsen de, senin için ince ince işlenmiş bu hayat yolunca doğruya çıkacağın verdiği inanç ve şükür hissi ile güçlü adımlar atmak adına yoluna devam edersin.
Zaman geçer, bu sefer sen istemeden hayatından insanlar gider. Kainatın o eşsiz düzeni ve Yüce Yaratıcının emri karşısında elinden bir şey gelmediğini bilmenin, kabulleniş ve tevekkülün kalbinde yarattığı huzur ile senin için çizilmiş bu yolda kalan ömrünü tamamlamak adına yolunu adımlayı sürdürürsün.
Zaman geçer, yürüdüğün yol biter, hedeflediğin noktaya varırsın. Yürüdüğün yolda, senden geriye kalan izler, seni en iyi temsil eden kalıntılardır aslında.  Sağlam basmaların, zaman zaman silinen izlerin, kimi zaman yarım basışların, kimi zaman çok belirgin ayak izlerin…
Tek olarak gözlerini açtığın bu hayata, yine tek olarak gözlerini yumarsın. Kanıyla beslendiğin o varlıktan koparken, ardında onlarcasına veda etmenin, insanlık olarak yapılacak son görevi yerine getirmenin huzuruyla açtığın o gözlerini, bir daha açmamak üzere yumarsın.
Kimine uzun, kimine  kısa olarak bahşedilen  bu hayat yolunda önemli olan başladığın noktayı ne kadar sürede yürüdüğün değil, attığın adımlardan geriye kalan izlerin önemidir. Sağlam basalım ki adımlarımızı, izimiz sürsün.
Var oluş ve yok oluş arasındaki bu yolda, göz açıp kapattığımız her saniye de hayır duası almanın, güvenilmenin ve geri de büyük izler bırakarak yaşamanın arzusu ile ömrümüzden geçen bir günü daha uğurlayıp, başımızı yastığa huzurlu koyalım.
Gecenin hayrına...
Süreyya KOCATEPE


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

33 YAŞIMA...

Resim
Şimdi uzak kaldığın gökyüzüne çevir yüzünü. Akışın içinde kaybol, karmakarışıklık sarsın bedenini. Hırçın, zamansız, kimliksiz tavrın aksın damarlarına. Çekildiğini, kaybolduğunu zannettiğin ruhu yerine koymanın zamanı. Serzenişler, yok oluşlar, çıkmaz sokaklar bir kenara. Ruhun tekrar gökyüzü, göğün alabildiği mavilikte yüzüyor her şey. Aynada görünen, deli ruhunun yansıması. Rakseden kelebekleri kovalıyorsun içinde. Ve şimdi sınırsız melodiler aksın içinde. Kainatın en güzel şarkısını yazmaya geliyorsun. Çünkü kaybettiğini zannettiğin ‘sen’ dilindeki en güzel şarkı Bugün ben ölmek için bir kez daha doğdum. Çünkü ben bugün var oldum.33 yıl önce bugün. İşte Güneş o gün neredeyse bugün de yine ayı yerinde. Çünkü Güneş her 33 yılda bir aynı saate aynı yere geliyor. Bu da doğum haritamızda hayata geliş amacımızı sembolize eden Ay düğümlerimizi önemli ölçüde etkiliyor. Her yıl yine, yeniden kendime hatırlattığım cümleleri tekrarlıyorum. Yeni yaşımda; affetmeyi, affetmenin ne kadar güze...
Devamı

8 MART NE DEĞİLDİR?

Resim
Şimdi ben, yaşadığım ve de şahit olduğum olayları milyonlarca kadının sesi olarak birkaç cümlede yazacağım. Erkeklerden tek ricam; üstüne alınacağınız bir durum yoksa tepki göstermeden, empati kurmaya çalışarak okumanız. Zira bunların hepsi can sıkıcı acı gerçekler. Bunca haksızlığın, bunca cinayetin, bunca hakaretin ve hor görülmenin karşısında kutlama mesajlarıyla, aldıkları çiçeklerle, cinsiyet kimliğini tek bir güne sığdırmaya çalışan zihniyetlerin kutlamaları dışındaki tüm kutlamalar başımızın tacı. Ama 8 Mart bir bayram değil, haksızlığa direnişin, başkaldırışın, mücadelenin ve emeğin, alevler içinde bedelinin canla ödendiği tarihi bir günün yeniden hatırlanması gereken bir gündür. Peki 8 Mart ne değildir? Akşama kadar karısına dayak atan, hakaret eden, çocuklarının yanında onu aşağılayan, döven, sadece toplum içinde koca figürüne fütursuzca bürünenlerin kutladığı bir gün değildir. Dolmuşta, otobüste, kalabalık mekânlarda fırsattan istifade elle, gözle tacizi kendine hak görenler...
Devamı

VELADET

Resim
‘                                                 Bir ben vardır bende, benden içeri’ Münzeviliğin tesiri altında içsel sorguların katmerlendiği bir zamanın daha içinden geçerken geri de kalanların gönülde ve zihinde bıraktıklarını tamir etme gayretini bulma çabasındayım. Geride kalan sanki koca bir sukutuhayal, deliksiz koca bir boşluk.   Yeis olma haliyle zehirlenen bedenlerin arasında insanın kendini alıkoyması imkânsız nerdeyse. Yıkık inançların, darmadağın düşüncelerin içinde kendine bir çıkış kapısı arayanlara bile sirayet eden bu akıl almaz halin beşerde yarattığı etkilerin izlerini düzeltme çabası ile geçiriyoruz günleri. Oysaki vakur olana özlemin derinliği giderek artıyor. İşte tam da bu noktada zahiri âlemin kör ettiği gözlerimizle batıniden koşarak uzaklaşıyoruz. Hasletin burnunu hakikate yöneltmediğimiz sürece kurtuluşa erebilir miyiz...
Devamı