MEVSİM SONBAHAR


Kasım..Yeşilin yerini turuncu ve sarıya bıraktığı , bu renklerin adeta  ahenkle dans ettiği tablo gibi bir ayın son günü bugün.Kimisi için umut olurken,kimisi için anıların bir kez daha yad edildiği , yıllarca uğranılmayan içi binlerce ölüyle dolu bir mezarlık edasında hüzün dolu bir mevsimin son saatleri. Esen rüzgarların durgun bir ahengi var. Nazlı nazlı , birer birer kopuyor dallarından yapraklar.Özleyeceğimiz çok şey olacak artık. Doğa,  sarı hırkasını çıkarıp,yerini beyaza giymeye hazırlanırken; renklerin armonisi de yerini tekdüzeliğe bırakmaya hazırlanıyor.
Dalından ayrı düşen her yaprağın hüznünü yaşadık belkide. Kimimiz için  bu sonbahar gerçekten son bahar oldu. Gurbetten gurbete savrulan insanların iç acısı duyuldu. Gönlümüz yorgun, gönlümüz suskun, gönlümüz küskün oldu zaman zaman.
Adeta yazgımız bir sonbahar yaprağının yazgısını yaşadı. Terkedilmiş evlerin duvarlarına,yıpranmış defterlerin sayfalarına yazıldı isimler.
Sokaklar öksüz kavramından sıyrılıp, binlerce insan tarafından sahiplenildi. Gizemli konuşmalara ev sahipliği yaptı kaldırımlar. Bazen duymak istediğini duydu, bazen sağır olmak istemediği kadar sağır oldu. Misafir etti kimilerini. Derdi olanada açtı kucağını, ufak şeyleri dert zannedip kendine dert arayanada.
Kimine göre hazan, hüzün mevsimi olurken; kimisi içinde yeni umutların, yeni başlangıçların mevsimi oldu.  Herkese kendini şair zannettirdi gün gün. Buğulu camlara gizemli sözler yazılmaya başlandı yavaş yavaş.Kimi sevdiğine sevdiğini itiraf etti, kimi ardına bakmadan çekip gitti.
Kahve eşliğinde sohbetlerin sayısı arttı,kestaneler yenilmeye başlandı. Sahleple  keyiflenen gece yürüyüşleri daha bir anlam kazandı. İçimizi hafif ürperten soğuklara aldırış edilmedi.
Adına dize dize şiirler yazıldı. Her bir noktasının ilham kaynağı olduğu en güzel mevsimin en  kıymetli ayının son günü bugün. İçimiz  buruk. Tüm anılar yaprak yaprak sokaklarda adeta. Yüzler aynada hep solgun bakıyor.
Sonbaharın sarı kaderine yazılan  sonu hazin,küçük bir  öykü oldum  bu mevsimde adeta. Kimselerin açıp okuyamadığı, üstü örtülü bir kitap olmak istedim. Belkide tam aksine sayfalarımda eski bir romanın o eşsiz kokusu olsun istedim.Üzerine onlarcası tarafından notlar alınan, duygu yüklü insanlar tarafından okunan  eski bir romanın bazen tamamı, bazen bir hecesi olmak istedi ruhum. Beni anlayanların eline teslim olmak istedim,dert ortağı aradım kendime.
Daha çok şiir yazdım,daha çok okudum bu mevsimde. Herşey ona özel  olsun istedim. Dökülen yapraklarının her birine onun şahsına  mektuplar yazdım. İlhami kendisi verdi,geri çekildi.Sonra hiç birşey olmamış gibi sadece uzaktan seyretti.
Kuruyan yaprakları bile süpürdüler çoktan. Gidişin daha fazla hüzün yaratmasın diye,  sana dair ne varsa bir sonraki sene ortaya çıkarılmak adına sandıklara kaldırıldı. Ve işte bu son günde hepsi sana ithafen yazılan sonbahar notları defterimi bende kaldırıyorum o sandığa. İçinde verdiğin hatıralar var. Bir kaç kuru yaprak,solmuş papatya ve çiçekler...
Evet,bugün en güzel mevsimin son günü. Yarından sonra hüzün dolu şiirler yerini bir varmış , bir yokmuşlu masallara bırakmaya hazırlanıyor. Ellerim şimdiden çok soğuk,üşüyorum. Bedenim adeta buza döndü. Ve bu gece gidişine üzülerek sonu mutlu biten bir masal yazmak istemiyor canım. Gökten üç elma düşmesini de istemiyorum artık. Yorgun bedenleri  dinlendirmek adına bu geceye bir türk kahvesi eşliğinde Müzeyyen Senar şarkıları iyi gider diye düşünüyorum. Seneye sen yine gelirsin en ilhamlı halinde de, biz burda olurmuyuz bilmem. Biz olmasak bile binlercesi tarafından güzel şiirler yazılır sana eminim. Ve biz olmasak bile bizi sana yazdığımız onlarca şiirinle yad et,olur mu ?
Camdaki buğuya çizilince  sıkıntıların resmi, seneye karşılamaya gelirim seni...
Süreyya

30 Kasım 2014

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

33 YAŞIMA...

Resim
Şimdi uzak kaldığın gökyüzüne çevir yüzünü. Akışın içinde kaybol, karmakarışıklık sarsın bedenini. Hırçın, zamansız, kimliksiz tavrın aksın damarlarına. Çekildiğini, kaybolduğunu zannettiğin ruhu yerine koymanın zamanı. Serzenişler, yok oluşlar, çıkmaz sokaklar bir kenara. Ruhun tekrar gökyüzü, göğün alabildiği mavilikte yüzüyor her şey. Aynada görünen, deli ruhunun yansıması. Rakseden kelebekleri kovalıyorsun içinde. Ve şimdi sınırsız melodiler aksın içinde. Kainatın en güzel şarkısını yazmaya geliyorsun. Çünkü kaybettiğini zannettiğin ‘sen’ dilindeki en güzel şarkı Bugün ben ölmek için bir kez daha doğdum. Çünkü ben bugün var oldum.33 yıl önce bugün. İşte Güneş o gün neredeyse bugün de yine ayı yerinde. Çünkü Güneş her 33 yılda bir aynı saate aynı yere geliyor. Bu da doğum haritamızda hayata geliş amacımızı sembolize eden Ay düğümlerimizi önemli ölçüde etkiliyor. Her yıl yine, yeniden kendime hatırlattığım cümleleri tekrarlıyorum. Yeni yaşımda; affetmeyi, affetmenin ne kadar güze...
Devamı

8 MART NE DEĞİLDİR?

Resim
Şimdi ben, yaşadığım ve de şahit olduğum olayları milyonlarca kadının sesi olarak birkaç cümlede yazacağım. Erkeklerden tek ricam; üstüne alınacağınız bir durum yoksa tepki göstermeden, empati kurmaya çalışarak okumanız. Zira bunların hepsi can sıkıcı acı gerçekler. Bunca haksızlığın, bunca cinayetin, bunca hakaretin ve hor görülmenin karşısında kutlama mesajlarıyla, aldıkları çiçeklerle, cinsiyet kimliğini tek bir güne sığdırmaya çalışan zihniyetlerin kutlamaları dışındaki tüm kutlamalar başımızın tacı. Ama 8 Mart bir bayram değil, haksızlığa direnişin, başkaldırışın, mücadelenin ve emeğin, alevler içinde bedelinin canla ödendiği tarihi bir günün yeniden hatırlanması gereken bir gündür. Peki 8 Mart ne değildir? Akşama kadar karısına dayak atan, hakaret eden, çocuklarının yanında onu aşağılayan, döven, sadece toplum içinde koca figürüne fütursuzca bürünenlerin kutladığı bir gün değildir. Dolmuşta, otobüste, kalabalık mekânlarda fırsattan istifade elle, gözle tacizi kendine hak görenler...
Devamı

VELADET

Resim
‘                                                 Bir ben vardır bende, benden içeri’ Münzeviliğin tesiri altında içsel sorguların katmerlendiği bir zamanın daha içinden geçerken geri de kalanların gönülde ve zihinde bıraktıklarını tamir etme gayretini bulma çabasındayım. Geride kalan sanki koca bir sukutuhayal, deliksiz koca bir boşluk.   Yeis olma haliyle zehirlenen bedenlerin arasında insanın kendini alıkoyması imkânsız nerdeyse. Yıkık inançların, darmadağın düşüncelerin içinde kendine bir çıkış kapısı arayanlara bile sirayet eden bu akıl almaz halin beşerde yarattığı etkilerin izlerini düzeltme çabası ile geçiriyoruz günleri. Oysaki vakur olana özlemin derinliği giderek artıyor. İşte tam da bu noktada zahiri âlemin kör ettiği gözlerimizle batıniden koşarak uzaklaşıyoruz. Hasletin burnunu hakikate yöneltmediğimiz sürece kurtuluşa erebilir miyiz...
Devamı