BiR ‘KADIN’ HİKÂYESİ
Hikâyenin başladığı yerin aşikâr oluşu, biteceği yerinde o denli açık olacağı gerçekliğini doğrulamaz. Günden güne küçülen bedeni ile artık iğne deliğinden geçebilecek vaziyetteydi. Yolunu bulmak için içinden geçirdiği iple sökülen hayatını onarmaya çalışıyordu. Sanki çelikten yapılmış dimdik durmaya çalışan bedeni, tek başınayken işe yaramaz, sadece dokunduğu yeri kanatan görevde olduğunu henüz kavrayamadı. Kumaşı tutmayan insanları birleştirme niyetiyle köprü olduğu her işin sonu hüsrana uğradı. Ufacık bir parçayken, bir araya getirme görevinin ağırlığı altında günden güne ezildi. Yolunun düzlüğünü ayarlayamadı kimi zaman. Adımlarının boyu şaştı hep. Kısa ve emin adımlarla güçlü dikişler atma niyetindeyken, yolunun ara ara şaşması attığı adımların arasını istemsizce açtı. Bir zamanlar birbirine kenetlenen parçalar şimdi fütursuzca birer birer kopuyordu. Ne onları bir arada tutacak güce sahipti, ne de tutma isteğine… Hayatının sürekli başı dönüyor, midesi bulanıyordu bu aralar...