Süreyya Kocatepe

Sorgulamaya başladığın anda kalbin bedenindeki yerini tam anlamıyla keşfedecek, düşüncelerin yer değiştirerek zihninin sınırlarını aşacak, inanılmaz ama gerçeğe yakın yerde olmayı hayal ettiğin anda bambaşka bir insana dönüşeceksin. Keskin çizgileri olmayan bir hayatta elde edilecek şeylerin sayısı kurduğun hayallerle paralel adım atıyor olamaz mı?Zihnine yaşattığın o özgürlük, sana mutluluk olarak geri dönemez mi?Hayal gücünde sarıların yerini kırmızılar alamaz mı?Görmeden de resim çizemezmisin mesela? Ya da duymadan tuşlarına bastığın piyanonun çıkardığı her sesin kulağında çıktığı yolculuğun macerası bambaşka olamaz mı? Hep uzun saçlı olmak zorundamısın? Erken yatıp, erken kalkma kuralını bir kez olsun yıkamazmısın örneğin?Sağlıklı yiyecekler yerine bir kez olsun sağlıksız beslenemezmi o bedenin? Kahveni sütsüz, çayını şekersiz içemezmisin bir gün de? Dinlediğin müziğin türünü bugün için başkalarıyla değiştiremezmisin? Yağmur altında şemsiyesiz gezmeyi deneyemezmisin bu son...

Bahane üretme, çözüm üret Erteleme, harekete geç Sen söylenip durdukça, kaçırdığın trenlerin sayısını sayamayacak hale gelirsin bu hayatta. Birçoğu sen bahanelerinle boğuşurken hayatı tutkularıyla çoktan anlamlı hale getirerek binip uzaklaştırdılar bile.. Sen durdukça sadece onlara el sallamakla yetinir, olup bitene iç geçirerek sadece seyirci olmaya mahkum olursun. Arasında sıkışıp kaldığın düşüncelerin tüm bedenine dolanarak seni olduğun yere hapseder. Bir adım ileriye geçememenin aksine, var olduğun bataklıkta gün geçtikçe seni daha çok içine hapseder. Kaldır kafanı bir baksana, gün sabahları ne güzel doğuyor. Aradığın mucize işte tamda orda. Kaldır kafanı binlerce yıldızın dansına şahitlik et bu gece. Ne muazzam süzülüyorlar tamda şu an. Var olabilmek, parlayabilmek için örtündükleri o siyah örtü bu gece onlara en uzun süre var olabilme hakkını sunuyor. Bundan daha büyük mucize varmı? Aradığın her neyse cevabı yine sende.  Yeter ki sorgulamayı bil. İçinden çıkamadığ...

Ruhumu sarı bir perdenin arkasına saklayıp, yokum demek istiyorum. Kaçacak yerim olmayınca belki hesaplaşması daha kolay olur sanıyorum. Yüzleşince gerçeklerle bir bir, tenimin sarılığı ile perdenin rengi belki birbirini tutar, arkasına sığındığım gerçekleri görmem daha basit olur diye düşünüyorum. Beynimin kıvrımlarına hükmedemediğim gecelerde, binlerce notanın arka arkaya soluksuz koştuğu şarkıları kulağıma küpe ediniyor, her bir kıvrımda yaşadığım acıyı bir sonraki çalan şarkı ile bastırmaya çalışıyorum. Kalbim, beynim hatta tüm hücrelerimdeki derin sızının sebebini açığa çıkaracak o gerçeği görmek istercesine aynayı her defasında suratıma tutuyor, gördüğüm ifade karşısında yerle bir oluyor, göz kenarlarımda beliren çizgilere içten bir şekilde beynimi kemiren tüm itiraflarımı sunuyor, sonrada kesik kesik gelen gözyaşları ile bir nebzede olsa çukurları doldurarak  izleri kaybetmeye çalışıyordum. Ben gülsem aynadaki ifadem her defasında ağlıyor, ne zaman saçlarımı tarasam her s...