Süreyya Kocatepe

Nefes nefese çıktı ahşap merdivenleri. Tırmanmakta zorlandığı merdivenler aşılması güç bir engel oldu sanki o gün ona. Tüm gücüyle son basamağı da çıktıktan sonra ince detaylarla işlenmiş ahşap kapının kolunu tuttu ve var gücüyle kendini odaya attı. Hıçkırıklarında boğulacaktı sanki. Zaman durmuştu adeta onun için. Destek bulmuş gibi adeta, bedeni bir süre kapıya dayalı kaldı. Gücü kalmamıştı artık, yavaş yavaş yere çöktü,soğuktu. biraz da olsa dinmişti hıçkırıkları. Sessiz sessiz ağlamayı sürdürürken gözleri beyaz kireçle boyanmış tavana kaydı. Gökyüzü yapmıştı orayı geçen yıl, fosforlu yıldızlar ve ay ile donatmıştı odasının tavanını. Her gece başını koyduğunda yastığa, önce evrende bir geziye çıkıyor, ayın ve yıldızların o muhteşem güzelliğini izliyor,sonra göz kırpan bir yıldızın ardından uykuya dalıyordu. O gün diğer günlerden farklıydı oysaki. Tavanında kendi yarattığı mucizevi gökyüzü kararmıştı oysaki. Ne ihtişamlı ışığıyla ay, ne de göz kırpan bir yıldız vardı. Durdu bir an,...